The Good Dinosaur (OV)

Goed
The Good Dinosaur (OV)
25/11/2015
2015
langspeelfilm
Animatie

verdeler

Walt Disney Studios Motion Pictures

acteur/actrice (15)

Anna Paquin Anna Paquin →  (stem)
Sam Elliott Sam Elliott →  (stem)
Raymond Ochosa →  Arlo (stem)
Jeffrey Wright →  Poppa (stem)
Steve Zahn →  'Thunderclap' (stem)
Frances McDormand →  Momma (stem)
Maleah Padilla →  Jonge Libby (stem)
Ryan Teeple →  Jonge Buck (stem)
Jack McGraw →  Jonge Arlo (stem)
Marcus Scribner →  Buck
Mandy Freund
Jack Bright
Peter Sohn
Steven Clay Hunter
AJ Buckley

regisseur (1)

Peter Sohn

producent (1)

Denise Ream
The Good Dinosaur (OV)

Pixar – de Amerikaanse studio, goed gekend als die met de springende bureaulamp aan het begin van elke film – herschrijft de geschiedenis en schrijft tegelijkertijd filmgeschiedenis. Het eerste zit vervat in de aanvang van de film, het vertrekpunt van “The Good Dinosaur”, het tweede verduidelijken we hier later nog. Wat als... Wat als zovele miljoenen jaren geleden de aarde niet volledig werd verwoest door een ingeslagen meteoriet, het ding gewoon langs onze planeet scheerde en verdween in het heelal ?  Pixar kent het antwoord en gebruikt precies dat als basis voor hun laatste animatie-worp. Dan zouden de dinosaurussen en andere wezens van vroeger niet uitgestorven zijn en jawel, ze zouden zelfs kunnen spreken. Allez, dat laatste misschien niet, maar dat nam Pixar gewoon voor waar aan om voor de hand liggende redenen.
Opvallend is dat de dinosaurussen zo’n beetje hetzelfde doen als wat hun menselijke opvolgers deden in het écht : men leefde van de jacht, ging gewassen kweken, enz… We zijn er aan het begin van de film getuige van hoe Mama en Papa dino (in de film Poppa en Momma – in de originele versie met stemmen van Jeffrey Wright en Frances McDormand) vol spanning naar de drie dino-eieren kijken die op het punt staan open te breken. Even later zien Libby en Buck het eh… levenslicht, tot grote vreugde van hun ouders. Met eitje nummer drie gaat het iets moeizamer : het groene dinootje is veel kleiner uitgevallen dan de eerste twee, kon zich dus maar met moeite uit zijn ei bevrijden en de geboren ‘Apatosaurus’ krijgt de naam Arlo. De dino-kinderen groeien op in de beste omstandigheden en kunnen al vrij snel hun ouders helpen bij het oogsten en deelnemen aan alle andere dagdagelijkse dino-activiteiten. Buck en Libby worden snel groot en papa dino laat hen van zodra ze hier “rijp” voor zijn hun dinopoot-afdruk aanbrengen op een stenen gebouwtje dat qua structuur als belangrijkste doel heeft er voor te zorgen dat het eten dat er wordt bewaard voor de winter, niet door anderen wordt weggehaald.

En dus blijft alleen Arlo nog over. En daar lukt het niet zo goed mee eigenlijk. Poppa overtuigt Momma dat het wel allemaal goed komt met de kleinste maar wordt na een tijd toch wat ongeduldig en geeft Arlo een opdracht die ervoor moet zorgen dat, indien volbracht, ook de laatste van de drie dino-kids zijn poot kan vereeuwigen op het stenen huis. Maar ook daarin slaagt Arlo niet : Arlo komt oog in oog te staan met een wezen dat hij nog nooit eerder heeft gezien : een klein mensje, een kleine Neanderthalertje als het ware (‘Spot’ in de film) dat er in slaagt om toch aan de groene viervoeter te ontkomen. De maat is nu echt vol voor Poppa en op een stormachtige avond met enorme stortregens hoopt hij zijn kleinste toch door een nieuwe beproeving te loodsen. Maar alweer zonder succes

The Good Dinosaur (OV)
Poppa verdwijnt in een kolkende rivier en Arlo blijft alleen achter. Alleen in de wildernis, zonder de goede zorgen van Poppa en Momma ! Alhoewel, alleen… ook ‘Spot’ blijkt nog in de buurt te zijn… De twee staan aan het begin van een geweldig avontuur dat hen finaal terug naar huis moet brengen…

Peter Sohn maakt met “The Good Dinosaur” zijn regiedebuut. Zijn stem is overigens ook te horen in de film en wel als die van de Syracosaurus (het ding met zoveel verschillende beestjes op zijn kop/gewij). Het was overigens niet de eerste keer dat Sohn te horen was in een Pixar-prent

The Good Dinosaur (OV)
hij leende eerder al zijn stem aan Scott 'Squishy' Squibbles in “Monsters University” en ook de stem van Emile in “Ratatouille” werd door hem ingesproken. En mocht je je afvragen wie de stem is ach-ter de T-Rex Butch met de kleine ogen en het litteken in zijn gezicht, overigens één van de best ge-tekende personages in de film, dat is Sam Elliott. Super dat men bij Pixar één van de meest angst-aanjagende en indrukwekkende creaturen van moeder natuur met de gepaste teke-naars/animatoren en bijhorende stem kan laten overkomen als één van de leukste personages.
Als voorbereiding op de film zakten de filmmakers af naar Wyoming in een omgeving die later zou geconcretiseerd worden in de look van de film. Een tochtje paardrijden, rafting op de Snake River, het verliep niet onder incidenten en gaf toen al aan dat de schoonheid van de natuur altijd gepaard gaat met concrete gevaren. Een bezoek aan de familie McKay in Oregon werd ook ingepland omdat deze familie leefde op een manier zoals men de centrale familie in “The Good Dinosaur” in gedach-ten had. Maar ook de de scène bij het kampvuur van de familie dino’s/T-Rex’en haalde zijn inspira-tie uit dat verblijf.
Het ziet er allemaal makkelijk en bijzonder overtuigend uit maar was enkel mogelijk mits de goede voorbereiding. De makers bezochten bijvoorbeeld ook verschillende musea om meer te weten over de anatomie van de dieren die men in de film wou, hoe stapten ze, hoe zwaar zijn ze, wat waren hun concrete afmetingen, allemaal vragen waar je een specifiek en heel concreet antwoord moet voor kennen om een film te maken als “The Good Dinosaur”. Een Apatosaurus als Arlo was bijna zes meter groot en woog zes ton. Tover dat maar eens op een groot bioscoopscherm op een overtuigende manier. Pixar kan het allemaal.
Koenraad Adams
na het zien van een kortfilm – ook al een traditie bij Pixar – wordt weer heel wat animatie-fraais op ons losgelaten. Let zeker eens op het water aan het begin van de film en houd daarbij in gedachten dat dit nog steeds een animatie-film is. Let op de details van de groene dinosaurus-kop van Arlo : niet alleen verschillende soorten groen maar ook de structuur van het soort van schubben die zijn huid bedekken, allemaal bijzonder knap getekend en uitgewerkt. Alles benadert op technisch vlak de perfectie, we hadden niets anders verwacht.
Maar tegelijk schuilt in zoveel schitterende, naadloze top-animatie een gevaar. Wanneer we tijdens de eindgeneriek de korenaren zien meebewegen in de wind, de blaadjes met herfstkleuren aan de bomen heen en weer wiegen, realiseren wij ons dat Pixar in de toekomst best even op de rem gaat staan. Het is onvoorstelbaar wat tegenwoordig technisch – computermatig – allemaal mogelijk is (met de 'PRESTO' animatie- en de 'Render Man' technologie van Pixar voorop) maar nu komt men op glad ijs. Er is bij bepaalde zaken nauwelijks nog verschil in het afgewerkte animatie-product van Pixar en de realiteit. Mocht bekend raken dat de scènes tijdens de eindgeneriek live motion beelden zijn (lees : geen animatie), we zouden het onmiddellijk voor waar aannemen, zo écht is het allemaal. Het geeft aan dat men hier net niet te ver gaat als je ziet tot wat computers en gedreven, gemotiveerde, bijzonder getalenteerde animatoren, bij Pixar werken de beste van de wereld, in staat zijn. John Lasseter is heel trots om in een interview te zeggen dat je nauwelijks nog het verschil ziet met de realiteit, maar een animatiefilm maken waarbij specifieke scènes in niets meer verschillen met beelden die een conventionele camera registreert mag dan een belangrijke realisatie zijn, het is ook iets waar niemand iets aan heeft én daarenboven de doodsteek van animatiestudio’s. Gelukkig blijft die mate van foto-realisme beperkt tot een beperkt deel van scènes en zijn er nog de speelse, niet-echte dino’s. Ook nu weer is het schitterend om zien hoe die schepsels op verbluffende wijze emoties laten zien
Weekend Box Office VS
27-11-2015 Plaats 2 $ 39.155.217
04-12-2015 Plaats 3 $ 15.323.958
11-12-2015 Plaats 3 $ 10.501.597
18-12-2015 Plaats 6 $ 4.350.285
Totale weekend omzet VS: $ 69.331.057

Synopsis

Voor elke Pixar-film moeten wij hier op de redactie een doos bovenhalen waarop in grote letters ‘loftrompetten’ staat geschreven in dikke, zwarte stift. We kiezen hierna één van de blaasinstrumentjes uit de box uit en laten met één lange adem het geluid schallen over de volledige Filmfreak-website in de vorm van een uitgebreide bioscooprecensie als deze. Want ook nu weer is het nieuwste Pixar-product adembenemend mooi