25th Hour (DVD)

Zeer goed
25th Hour (DVD)
Mogelijk schadelijk tot 16 jaar
Geweld
Grof taalgebruik
04/02/2004
DVD
129 minuten
Drama
Dolby Digital 5.1 Ⓡ
2.35

acteur/actrice (15)

Edward Norton Edward Norton →  Monty Brogan
Philip Seymour Hoffman Philip Seymour Hoffman →  Jakob Elinsky
Anna Paquin Anna Paquin →  Mary D'Annunzio
Barry Pepper →  Francis Xavier Slaughtery
Rosario Dawson →  Naturelle Riviera
Brian Cox →  James Brogan
Tony Siragusa →  Kostya Novotny
Levani →  Nonkel Nikolai
Misha Kuznetsov →  Senka Valghobek
Isiah Whitlock Jr. →  Agent Flood
Michael Genet
Patrice Oneal
Al Palagonia
Aaron Stanford
Marc H. Simon

regisseur (1)

Spike Lee Spike Lee

producent (4)

Spike Lee Spike Lee
Jon Kilik
Julia Chasman

He could have been big, he could have been a contender, zoals Marlon Brando het destijds klassiek verwoordde in On The Waterfront. Afgaand op zijn appartementsdecorering heeft Monty Brogan (Edward Norton in een voor hem typische rol die hij zo langzaamaan met zijn ogen dicht kan vertolken) het eerder voor Paul Newman, en dat terwijl zijn moeder hem noemde naar haar favoriete acteur Montgomery Clift. De toekomst ziet er voor gefaalde Monty niet zo rooskleurig uit : zijn broodwinning (drugs dealen) is opgedoekt door ijverige DEA-inspecteurs en hij kijkt aan tegen zeven jaar cel . Tijdens de laatste vierentwintig uur van zijn vrijheid blikt hij terug op zijn leven, en wil hij - als het even kan - ook nog uitzoeken wie hem heeft verraden door de DEA te tippen ?

Staan aan zijn zijde tijdens de laatste vierentwintig uur van zijn 'eerste leven' in New York : Elinksy, Monty's meer gematigde jeugdvriend, en leerkracht aan een middelbare school, die behekst is door een rebelse en vrijgevochten Lolita uit zijn klas (Anna Paquin, oscarwinnaresje voor The Piano die schijnbaar definitief vaste Hollywood-grond onder de voeten heeft). Philip Seymour Hoffman heeft intussen zowat het patent op 'loser'-rollen en voegt met Elinksy (die innerlijk meer te bieden heeft dan zijn uiterlijk laat vermoeden) een sterke rol aan zijn indrukwekkend cv toe. Barry Pepper (de sluipschutter uit Saving Private Ryan) is Frank Slaughtery, de Wall Street-hotshot die het naar eigen zeggen heeft gemaakt in het leven en die - op het eerste zicht - geen medelijden heeft met Monty. Eigen schuld, dikke bult, zoals dat heet. Monty's vriendin Naturelle (Rosario Dawson, destijds één van Larry Clarks Kids) speelt eveneens een belangrijke rol in Monty's laatste uren, niet in het minst omdat er geruchten de ronde doen dat zij wel eens degene kan zijn die hem heeft verraden. En dan is er nog Monty's vader (Brian Cox), die zijn zoon een alternatief op gevangenisstraf aanbiedt ?

De lijdensweg van Monty is een serene elegie met heel veel aandacht voor het beetje ademruimte dat hem nog rest. De pijn en frustraties zijn voelbaar, en er is in de film zo goed als geen enkele scène te bespeuren die niet is afgewerkt of waarin de grove borstel wordt bovengehaald. Alles ademt, alles leeft. Monty wordt ook niet opgehemeld : hij is en blijft een misdadiger die zonder spijt zijn lot op de schouders draagt. Tegelijkertijd wordt hij ook niet beoordeeld : iedereen maakt fouten en de kansen die Monty nog resten om met zichzelf en zijn omgeving in het reine te komen zijn in al hun noodlotstragiek zeer poëtisch en zelfs romantisch. Bovendien bewijst rasregisseur Spike Lee eens te meer zijn voortreffelijk cinematografisch palet, terwijl hij zich omringt met een talentvolle crew, subtiele huiscomponist Terrence Blanchard voorop. Hij laat de schreeuwerigheid van zijn beste films (Do The Right Thing, Jungle Fever, Clockers) achter zich en levert een knappe verfilming af van de debuutroman van David Benioff, die zijn roman zelf in filmtaal mocht omzetten.

Hoogtepunten in deze film aanduiden is quasi onbegonnen werk. Elke scène is een parel op zich. Van de wet van Doyle in het begin tot de haast evangelische Openbaring aan het slo. Persoonlijke favorieten zijn alvast de lange discotheekscène (zelden zo'n vibratie gevoeld), de interactie tussen de drie DEA-agenten, de laatste cameravogelvlucht over Elinsky en Slaughtery, de tergende slotmonoloog en - uiteraard - de spiegelscène waarin Monty zichzelf en de kijker vergast op een apocalyptisch beeld van New York. Een wild om zich heen schoppende scène die het handelsmerk lijkt van Spike Lee, maar die ook al in Benioffs boek stond.

De extra's op de dvd doen de film niet helemaal recht, ook al is alles Nederlands ondertiteld. Al kunnen we niet klagen over een film die twee commentaartracks heeft. Zowel Spike Lee als David Benioff krijgen ruimschoots de tijd om hun visie uit de doeken te doen. Verder zijn er ook zes deleted scenes maar die voegen weinig toe aan de film. Enerzijds jammer, anderzijds ook een teken dat Spike Lee nog niets van zijn eigenzinnigheid heeft verloren en er nog steeds in slaagt om de film die hij voor ogen had in de bioscoop te releasen. De carrière van Spike Lee komt aan bod in een aparte documentaire over zijn loopbaan, maar erg lang is die helaas niet. En als het grootste deel van de koek gaat naar lofbetuigingen (van onder meer Martin Scorsese, Halle Berry en John Turturro) weet je meteen dat dit vervaarlijk dicht aanleunt bij een ophemelend vriendenondersonsje. Meer inzicht in de evolutie van zijn carrière was zeker welkom geweest.

De kracht van de eigenlijke film op zich is echter reden genoeg om dit schijfje in huis te halen en toe te voegen aan je dvd-collectie.

Alex De Rouck

Extra's

  • Commentaar-track Spike Lee
  • Commentaar-track David Benioff
  • De evolutie van een Amerikaanse filmmaker (22' 20)
  • Deleted Scenes (6)

Zie ook...