Film Fest Gent: een greep uit het programma (2)

Film Fest Gent: een greep uit het programma (2)
16/10/2014

Een paar films die momenteel te zien zijn op Film Fest Gent, daar ons gewikt en gewogen. Info over vertoningsuren en tickets op www.filmfestival.be

Mr Turner

Mike Leigh ruilt de sociale cinema nog eens in voor een biopic (zie ook &quot:Topsy-Turvy&quot:) en het resultaat is bij vlagen wondermooi. Een kijk op gebeurtenissen uit het leven van de Britse romantische landschapsschilder William Turner levert prachtige plaatjes op (de openingsscène is wondermooi), tovert het Engeland van de 19e eeuw terug te voorschijn en is zowel een boeiende kunstgeschiedenisles als een fascinerende kijk op een flamboyante persoonlijkheid. Timothy Spall is heerlijk in de titelrol (***).

Love Is Strange

Regisseur Ira Sachs mag de goden danken dat hij John Lithgow en Alfred Molina kon strikken voor de hoofdrollen in zijn ietwat vrijblijvende tragikomedie. Lithgow en Molina leven al 39 jaar samen als homokoppel, en besluiten om in de herfst van hun leven te huwen. Waarop Molina ontslagen wordt als muziekdocent op een katholieke school, de twee de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen en zich genoodzaakt zien om - elk afzonderlijk van elkaar - onderdak te vinden: Molina bij een homokoppel in de flat, Lithgow bij zijn familie. Sachs regisseert vrij ongeïnspireerd, en noch de humor noch het drama blijft hangen. Een film boordevol goede bedoelingen, maar we hebben het allemaal al vaker en beter gezien (**).

These Final Hours

Ozploitation en de apocalyps: probeer maar eens niet aan &quot:Mad Max&quot: te denken. Debutant Zak Hilditch laat in een intens eerste kwartier uitschijnen dat hij de krijtlijnen van die film gaat volgen, maar slaat vervolgens een minder actiegerichte en meer menselijke weg in. Op Australië na is de hele wereld reeds ten onder gegaan, en ook voor het continent down under zijn de laatste twaalf uur ingegaan. Hoe breng je die laatste twaalf uur door: samen met je geliefden, helemaal alleen in je eentje, of snuivend en konijnend op een end of the world-raveparty? Allemaal keuzes waar de hoofdpersoon voor staat. De ontmoeting met een klein meisje dat hij uit de handen van een paar pedofielen redt zorgt er echter voor dat zijn laatste uren helemaal anders verlopen dan verwacht. De tweede helft van &quot:These Final Hours&quot: is niet zo sterk als het eerste, maar Hilditch' kordate regie houdt de kijker bij de les. Een mooi eindshot rondt het geheel af. (***)

Cold In July

Deze retrotip naar de jaren tachtig (inclusief het lettertype dat John Carpenter steevast gebruikt voor de generiek) begint als een beklemmende thriller waarin Michael C. Hall een inbreker neerschiet en daarop wordt belaagd door Sam Shepard, de vader van het slachtoffer. Halverwege switcht de film van toon en tekent regisseur Jim Mickle (&quot:Stakeland&quot:) voor een gitzwarte geweldkomedie. Don Johnson mag bewijzen dat hij wel degelijk een onderschat acteur is (***).

Waste Land

Een gebrek aan ambitie kan je Pieter Van Hees niet verwijten. Drie films maken onder de noemer &quot:Anatomie van Liefde en Pijn&quot: is al direct aantonen dat je de pijlen niet zozeer richt op de grootste gemene deler, maar op een publiek voor wie het allemaal wat moeilijker mag zijn en daarbij al dan niet graag het mos van de arthousemuren schraapt. Oorspronkelijk zou Matthias Schoenaerts de hoofdrol vertolken in Van Hees' derde worp, maar de acteur stapte in volle preproductiefase uit het project. Van Hees vond een uitstekende vervanger in Jérémie Renier die Schoenaerts' bewegingen en acteerdrive wel heel sterk benadert. Toeval of gestuurd door Van Hees: wie zal het zeggen? Renier is als inspecteur Leo Woeste in elk geval het sterkste element in deze karaktergedreven policier. Woeste draagt nogal wat issues mee: een haat-liefdeverhouding met zijn vader, een neiging tot zelfmutilatie, een zwangere vriendin die hem met zijn eigen vaderschap confronteert, en een job die hem langs alle flanken opvreet: gezellig chillen door een filmpje mee te pikken in de cinema is er voor hem niet bij. Wanneer hij een moordzaak in de Congolese gemeenschap in Brussel onderzoekt en hij zich aangetrokken voelt tot de zus van het slachtoffer, raakt hij compleet het noorden kwijt in een nachtmerriespiraal waarin zelfs voodoopraktijken de kop opsteken. Van Hees gebruikt de politiefilmingrediënten hoofdzakelijk om de gedragingen van Woeste te voeden: een halve film lang gaat dat goed, ergens halverwege begint &quot:Waste Land&quot: spaak te lopen. De manier waarop de moord wordt opgelost is op zijn zachtst gezegd warrig, en ook Reniers afdeling in een &quot:Angel Heart&quot:-territorium verliest gaandeweg nogal wat van zijn pluimen. Van Hees gooit te veel zwartgalligheid op een hoop waardoor de relevantie van wat hij eigenlijk wil vertellen uiteindelijk uitdooft, en zelfs zijn fraaie beeldcomposities van een grauwe en donkere metropool in de klappen delen (**).